Click to Sanskrit Homepage
   สินค้าในตะกร้า (จำนวน 0 เล่ม) check out
search
my lines

 

my bookmark

ข้อมูลหนังสือ

สโนว์ไวท์ต้องตาย

snow white must die

ผู้แต่ง : เนเล นอยเฮาซ์
ผู้แปล : สรวงอัปสร กสิกรานันท์
ราคา 380  บาท 


add to cart


10 ปีที่แล้วหมู่บ้านอัลเทนไฮน์ เด็กสาวสวยวัย17 ปี 2คนหายไปไร้ร่องรอย พยานทุกปากให้การตรงกันว่า โทเบียสหนุ่มหล่อเรียนดี+ฐานะร่ำรวย คือคนสุดท้ายที่อยู่กับเด็กสาวทั้งคู่ หลักฐานต่างๆ มัดตัวเขาแน่นหนาแต่เขาไม่เคยปริปากว่าเอาร่างของ
เด็กสาวไปทิ้งที่ไหนบัดนี้เขาพ้นโทษกลับมายังหมู่บ้านแล้วและเกิดเหตุเด็กสาวรุ่นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยดูเหมือนว่า ทุกอย่างจะซ้ำรอยเดิมเมื่อ10ปีที่แล้ว

 

เรื่องย่อ


ในวันฝนตกของเดือนพฤศจิกายน
นักสืบหนุ่มใหญ่โอลิเวอร์ ฟอน โบเดิอ์นซไตน์ ได้รับแจ้งให้ไปที่เกิดเหตุ
ริต้า แครมเมอร์ ตกลงมาจากสะพานลอย
ร่วงลงมากระแทกบนหน้ารถอย่างรุนแรง
พยานที่เห็นเหตุการณ์บอกว่าเธอถูกผลัก
การสืบสวนนำเขาไปยังหมู่บ้านอัลเทนไฮน์
หมู่บ้านเล็กๆ อันเป็นที่อยู่ของเธอ
....  
10 ปีที่แล้วหมู่บ้านแห่งนี้ ในค่ำคืนหนึ่ง
เด็กสาวสวยวัย 17 ปี สองคน หายไปอย่างไร้ร่องรอย
พยานทุกปากให้การตรงกันว่า โทเบียสลูกชายของริต้า
คือคนสุดท้ายที่อยู่กับเด็กสาวทั้งคู่
หลักฐานต่างๆ มัดตัวเขาแน่นหนา
แต่โทเบียสไม่เคยปริปากว่า
เขาเอาร่างของเด็กสาวทั้งคู่ไปทิ้งที่ไหน
บัดนี้ เขาพ้นโทษกลับมายังหมู่บ้านแล้ว
และเกิดเหตุสาวรุ่นอีกคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังจะซ้ำรอยเดิมเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
 

ทดลองอ่าน


นำเรื่อง

  บันไดเหล็กสนิมเขรอะที่ทอดลงไปชั้นล่างทั้งแคบและชัน เขาคลำผนังหาสวิตช์ไฟ
ครู่ต่อมาหลอดไฟ 25 วัตต์ก็ส่องแสงสลัวๆ ไปทั่วบริเวณ ประตูเหล็กหนักอึ้งเปิดออกเงียบกริบ เขาหยอดน้ำมันตรงบานพับเสมอ เพื่อไม่ให้ประตูส่งเสียงปลุกเธอตื่นตอนที่เขามาเยี่ยม อากาศอบอุ่น กลิ่นของดอกไม้แห้งเหี่ยวต้อนรับเขา เขาค่อยๆ ปิดประตูอย่างระมัดระวังแล้วเปิดไฟ นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ห้องกว้างขวาง ความยาวราวสามสิบฟุต กว้างสิบห้าฟุต ตกแต่งเรียบง่าย ดูเธอสุขสบายดี เขาเดินไปที่เครื่องเสียง กดปุ่มเปิดเพลง เสียงแหบๆ ของไบรอัน อดัมส์ กังวานไปทั่วห้อง ตัวเขาเองไม่ใคร่ใส่ใจเพลงนี้เท่าไร แต่เธอโปรดปรานนักร้องชาวแคนาดาคนนี้ เขามักเลือกทุกอย่างที่เธอชอบ ตราบใดที่เขาซ่อนเธอไว้เธอจะไม่ขาดแคลนสิ่งใด ปกติเธอจะไม่พูด
 เธอไม่เคยคุยกับเขา ไม่เคยตอบคำถาม แต่ไม่เป็นไร เขาเดินไปข้างๆ บานพับที่กั้นห้องเป็นสัดส่วน เธอนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ไหวติง งดงามอยู่บนเตียงแคบๆ มือทั้งสองเกาะกุมบนหน้าท้อง ผมยาวแผ่สยายรอบดวงหน้าราวพัดสีดำ ข้างๆ เตียง
มีรองเท้าวางอยู่ บนโต๊ะหัวเตียงมีช่อดอกลิลลี่ร่วงโรยอยู่ในแจกันแก้ว
  “สวัสดี สโนว์ไวท์” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เม็ดเหงื่อผุดพราวบนหน้าผาก
อากาศร้อนแทบทนไม่ไหว แต่เธอชอบแบบนี้ สายตาเขาเหม่อมองภาพถ่ายที่เขาวางไว้ข้างเตียง เขาอยากถามเธอว่า เขาจะนำภาพใหม่มาวางได้ไหม แต่เขาอยากเก็บไว้ถามตอนเธอหายโกรธแล้ว เขาค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียง ที่นอนยุบลงเล็กน้อยตามน้ำหนักเขา แวบหนึ่งเขาคิดว่าเธอขยับตัว แต่ไม่ใช่หรอก เธอไม่เคยขยับเขยื้อน เขาเอื้อมมือไปลูบแก้มเธอ ผิวของเธอซีดเหลืองมานานหลายปีแล้ว มาตอนนี้ สัมผัสนั้นให้ความรู้สึกแข็งกระด้างเหมือนแผ่นหนัง ดวงตาเธอปิดสนิทเช่นเคย แม้ผิวของเธอจะไม่นุ่มนวล ไม่เป็นสีกุหลาบอีกแล้ว ทว่าริมฝีปากของเธอยังงดงามเหมือนเมื่อก่อน เหมือนครั้งที่เธอยังพูดคุยยิ้มแย้มกับเขา เขานั่งอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ เฝ้ามองเธอ ปรารถนาที่จะปกป้องเธออย่างแรงกล้า
  “ฉันต้องไปแล้วนะ” เขากล่าวด้วยความโศกเศร้า “ฉันมีอะไรต้องทำมากมาย” เขาลุกขึ้น เอื้อมมือไปดึงดอกไม้ที่แห้งเหี่ยวในแจกันและตรวจดูว่าโคล่าบนโต๊ะหัวเตียงยังเต็มขวด
  “ถ้าเธอต้องการอะไร บอกฉันนะ”
  บางครั้งที่เขาคิดถึงเสียงหัวเราะของเธอ เขาจะรู้สึกเศร้าสร้อย เขารู้ดีว่าเธอตายไปแล้ว แต่เขาอยากทำเป็นไม่รู้ เขาไม่เคยเลิกหวังที่จะได้เห็นรอยยิ้มจากเธอ