Click to Sanskrit Homepage
   สินค้าในตะกร้า (จำนวน 0 เล่ม) check out
search
my lines

 

my bookmark

ข้อมูลหนังสือ

อำมหิตพิศวาส

ALEX

ผู้แต่ง : ปิแอร์ เลอมาแต์
ผู้แปล : อุษา ฤทธาภิรมย์
ราคา 365  บาท 


add to cart


. ชนะเลิศรางวัล CWA International Dagger Award 2013

.หนังสือแห่งปี  Financial Times Book of the Year 2013

.เข้ารอบสุดท้าย RUSA Reading List Horror Award 2014

.International Bestseller

.เป็นภาพยนตร์
                       
 

 
อเล็กซ์ สาวสวยเซ็กซี่ถูกชายแก่ลักพาตัวไป เขาเอาเธอไปขังในโกดังร้างชานเมืองโดยไม่มีใครรู้เห็น เมื่อตำรวจได้เบาะแสและตามไล่ล่า เขาตัดสินใจฆ่าตัวตาย
...แล้วอเล็กซ์จะหนีออกมาได้อย่างไร ?  เกิดอะไรขึ้นกับอเล็กซ์ ?
 

เรื่องย่อ


"เธอไม่มีวันจะมีเพศสัมพันธ์แบบปกติได้เลย"

หลังอาบน้ำเสร็จเนื้อตัวของอเล็กซ์พราวไปด้วยหยดน้ำ
หล่อนจ้องมองตัวเองในกระจกเงาแบบเต็มตัว
ส่วนเดียวของร่างกายที่อเล็กซ์ชอบคือทรวงอกอวบอิ่ม 
ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ หน้าอกของหล่อนเติบโตช้ากว่าเพื่อนๆ
จนอเล็กซ์เลิกรอไปนานแล้ว กระทั่งตอนอายุได้14ปี 
จู่ๆ มันก็อวบอิ่มเกินหน้าใครๆ

อเล็กซ์ถูกลักพาตัวไปขณะเดินช็อปปิ้งกลางวันแสกๆ 
คดีนี้ไม่มีเบาะแสใดๆ ไม่มีเงื่อนงำ ไม่มีผู้ต้องสงสัย
ไม่มีครอบครัว เพื่อน หรือแฟน มาแจ้งความตามหาอเล็กซ์เลย
กามีย์ นายตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้รู้ดีว่าเวลาคือหัวใจสำคัญ
เพราะถ้าเนิ่นนานไปโอกาสรอดชีวิตของเหยื่อจะไม่มีเลย

แต่ก่อนอื่นเขาต้องรู้ก่อนว่าเหยื่อรายนี้เป็นใคร
เมื่อเขาแอบสืบเรื่องนี้ลับๆ เขากลับพบว่าเธอไม่ธรรมดา
อเล็กซ์เป็นหญิงสาวสวยเฉียบ ร้อนแรง สุดเซ็กซี่แถมยังฉลาดอีกด้วย

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของอาชญนิยายระทึกขวัญที่ชนะใจจนคว้า
รางวัลและจะเป็นภาพยนตร์

ทดลองอ่าน


 
   อเล็กซ์รู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ หล่อนง่วนอยู่กับการลองวิกผมและช่อต่อผมมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ถอดเข้าถอดออก ลังเล ถ้าจะให้ลองตลอดบ่ายก็คงได้
    สามสี่ปีก่อนโน้น หล่อนเดินมาเจอร้านเล็กๆ บนถนนสตราส์บูร์กนี้โดยบังเอิญแท้ๆ หล่อนไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไร เพียงแค่เดินเข้าไปดูในร้าน แล้วก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าตัวเองเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หล่อนกลายเป็นสาวผมแดง จนต้องควักกระเป๋าซื้อวิกผมอันนั้นกลับบ้านทันที
  อเล็กซ์อยากจะใส่อะไรก็ได้ทั้งนั้น เพราะหล่อนเป็นคนสวยสะดุดตามาก หล่อนไม่ได้สวยมาตั้งแต่เด็กหรอก หน้าตาเพิ่งจะมาเปลี่ยนก็เมื่อเข้าวัยรุ่นแล้ว ก่อนหน้านั้นหล่อนเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผอมกะหร่อง หน้าตาค่อนข้างน่าเกลียด แต่พอมันเริ่มเปลี่ยนก็มาเป็นระลอกๆ เหมือนคลื่น เหมือนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกเลื่อนไปเร็วจี๋ ภายในไม่กี่เดือน อเล็กซ์กลายเป็นหญิงสาวสวยจัดคนหนึ่ง อาจเป็นเพราะถึงตอนนั้นทุกคนโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวอเล็กซ์เองต่างหมดหวังว่าหล่อนจะโตเป็นสาวสวยไปแล้ว หล่อนไม่เคยนึกว่าตัวเองเป็นคนสวยเลย แม้กระทั่งตอนนี้
   ตัวอย่างเช่น หล่อนไม่เคยนึกว่าจะสวมวิกผมแดงได้ มันเป็นสิ่งแปลกใหม่ทีเดียว หล่อนไม่อยากเชื่อเลยว่าหน้าตาจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ วิกผมช่างเป็นของแปลกปลอม แต่ทันทีที่หล่อนสวมมัน หล่อนรู้สึกราวกับว่าชีวิตได้เปลี่ยนไปแล้ว 
   ท้ายที่สุดหล่อนแทบไม่ได้สวมวิกอันแรกนั้นบ่อยนักหรอก ทันทีที่กลับถึงบ้าน หล่อนก็รู้สึกว่ามันดูฉูดฉาดไร้ราคาสิ้นดี จึงยัดลงไปในลิ้นชักตู้เสื้อผ้า  บางครั้งบางคราวหล่อนก็จะหยิบมันออกมาลองสวมแล้วจ้องมองตัวเองในกระจก ถึงมันจะดูน่าเกลียด เป็นของถูกๆ แบบที่เรียกว่า “วิกผมไนลอนไร้ราคา” แต่สิ่งที่อเล็กซ์มองเห็นในกระจกเงานั้น สามารถจุดประกายความหวังซึ่งหล่อนอยากจะเชื่อเสีย
เหลือเกิน หล่อนจึงกลับไปที่ร้านบนถนนสตราส์บูร์กนั้นอีกครั้ง อ้อยอิ่งดูวิกผมคุณภาพสูงราคาแพงที่เกินงบในกระเป๋าของพยาบาลกระจอกๆ ไปหน่อย แต่มันดูเหมือนจริงมากจนหล่อนต้องตัดใจซื้อมา
   ทีแรกมันไม่ง่ายเลย ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ง่าย ต้องใช้ความกล้าอย่างมาก  และสำหรับผู้หญิงขี้อายไม่มั่นใจในตัวเองแบบอเล็กซ์นั้น แค่การรวบรวมความกล้าก็อาจกินเวลาไปตั้งครึ่งวันแล้ว การแต่งหน้าให้สวยหมดจด สวมเสื้อผ้าที่ดูดี สมบูรณ์แบบ รองเท้ากับกระเป๋าเข้าชุดกัน (เอาละ หมายถึงการรื้อตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดที่อาจจะดูเข้ากันบ้างละนะ เพราะหล่อนไม่มีปัญญาซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ทุกครั้งหรอก) แล้วก็ถึงเวลาที่เราจะก้าวออกไปนอกบ้านและกลายเป็นอีกคน ถึงแม้มันจะไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ แต่อย่างน้อยก็ช่วยฆ่าเวลาได้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ                    เราไม่มีความหวังอะไรในชีวิตมากนัก
อเล็กซ์ชอบวิกที่ดูโดดเด่นมากกว่า เช่น พวกวิกที่เหมือนจะพูดว่า ฉันรู้นะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ หรือไม่ก็ ฉันไม่ได้แค่หน้าสวยหรอกนะแต่ปราดเปรื่องเรื่องทางคณิตศาสตร์อีกด้วย วิกที่หล่อนสวมอยู่วันนี้บอกว่า คุณไม่มีวันเจอฉันบนเฟซบุ๊กแน่นอน
ขณะหยิบวิกผมที่มีชื่อเก๋ไก๋ว่า “ความมหัศจรรย์แห่งเมืองใหญ่” หล่อนเหลือบมองออกไปนอกร้าน เห็นผู้ชายคนนั้นยืนอีกฟากถนน แสร้งทำเป็นยืน        คอยใครสักคน ในสองชั่วโมงที่ผ่านมาหล่อนเห็นเขาสามครั้งแล้ว เขาตามหล่อนมาแน่ คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาคือ “ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ?” ราวกับหล่อนไม่คุ้นเคยกับการมีผู้ชายจ้องมองตลอดเวลาเสียเมื่อไหร่ อเล็กซ์น่ะดึงดูดความสนใจผู้ชายทุกวัยได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นบนรถประจำทาง หรือตามท้องถนน นี่แหละข้อดี ข้อหนึ่งของการมีอายุสามสิบ แต่ถึงกระนั้น ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้หล่อนก็ยังรู้สึกประหลาดใจ “ยังมีผู้หญิงสวยๆ กว่าฉันอีกตั้งมากนะ” อเล็กซ์เป็นคนขาดความมั่นใจในตัวเองมาก หล่อนเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว หล่อนเคยพูดติดอ่างจนย่างเข้าวัยรุ่น แม้ถึงตอนนี้ก็ยังติดอ่างอยู่บ้างเวลาที่รู้สึกประหม่า
   หล่อนไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนเลย รูปร่างหน้าตาแบบนี้ถ้าเคยเห็น หล่อนต้องจำได้แน่ ยิ่งไปกว่านั้น มันดูประหลาดที่ผู้ชายอายุราวห้าสิบจะมาเดินตามผู้หญิงอายุสามสิบไม่ใช่หรือ หล่อนไม่ได้รังเกียจเรื่องอายุหรอก แต่แปลกใจเท่านั้น
อเล็กซ์ก้มลงมองวิกผม ทำเป็นลังเล แล้วเดินไปอีกด้านเพื่อมองถนนให้ถนัดขึ้น ดูจากเสื้อผ้าที่สวมบอกได้ว่าเขาน่าจะเคยเป็นนักกีฬามาก่อน รุ่นใหญ่เสียด้วย หล่อนพยายามนึกว่าเคยเห็นเขาเมื่อไหร่ จำได้ว่าเห็นเขาในรถไฟฟ้าเมโทร1 ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง แม้จะไม่นานพอที่จะทำให้หล่อนสังเกตเห็นรอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ รอยยิ้มที่ตั้งใจจะแสดงถึงความอบอุ่นจริงใจ สิ่งที่ทำให้หล่อนรู้สึกไม่สบายใจก็คือความหวงแหนในแววตาของเขากับริมฝีปากที่ บางเฉียบจนแทบเป็นเส้นตรง หล่อนรู้สึกระแวงขึ้นมาตามสัญชาตญาณ คนที่มีริมฝีปาก
บางทุกคนมักแอบซ่อนอะไรไว้ ความลับที่บอกไม่ได้ ความชั่วร้ายอะไรสักอย่าง แล้วยังหน้าผากกลมเถิกของเขาอีก โชคไม่ดี หล่อนไม่มีเวลาจะมองสายตาของเขาจริงจัง สายตาไม่มีทางโกหกได้หรอก อเล็กซ์เชื่ออย่างนั้น หล่อนตัดสินคนจากแววตาเสมอมา 
    หล่อนหันหลังให้เขา พยายามไม่ให้เขาสังเกตเห็นแล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือเพื่อควานหาไอพอดของตัวเอง เปิดเพลง “ไม่ใช่ลูกใครเลย2” พลางนึกสงสัย         ตงิดๆ ว่าเคยเห็นเขาเดินเตร่แถวๆ หน้าอพาร์ตเมนต์ของหล่อนเมื่อสองวันก่อน ด้วยสิ แต่หล่อนไม่แน่ใจนัก ที่แน่ๆ คือสองชั่วโมงหลังจากเห็นเขาในรถใต้ดิน      หล่อนก็เห็นเขาอีกทีตอนเลี้ยวเข้ามายังหัวมุมถนนสตราส์บูร์ก หล่อนคิดว่าจะกลับมาที่ร้านนี้อีกครั้งเพื่อลองวิกผมหน้าม้าสีแดงยาวประบ่า พอหันมาก็เห็นเขายืนอยู่ห่างไปเล็กน้อย เขาชะงัก แกล้งทำเป็นมองหน้าต่างร้านค้า เขาจะแกล้งไปทำไมนะ ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรเลย...
    อเล็กซ์วางวิกผมลง มือเริ่มสั่นอย่างไร้เหตุผล หล่อนกำลังเหลวไหลนะ ผู้ชายคนนั้นติดใจหล่อน เขาเดินตามหล่อนมา คงนึกว่าตัวเองอาจพอมีโอกาสบ้าง เป็นไปไม่ได้หรอกว่าเขาจะมาทำประทุษร้ายหล่อนกลางถนนแบบนี้ อเล็กซ์สะบัดศีรษะ แต่เมื่อมองกลับไปที่ถนน ผู้ชายคนนั้นก็หายตัวไปแล้ว หล่อนเหลียวซ้ายแลขวาแต่ไม่มีใครเลย เขาไปแล้วจริงๆ หล่อนรู้สึกโล่งอก “เรานี่เหลวไหลจริง” หล่อนคิด พอเดินมาถึงประตูร้านก็อดหยุดมองถนนไม่ได้ รู้สึกกังวลที่เขาหายตัวไป
    อเล็กซ์มองนาฬิกาข้อมือแล้วแหงนมองท้องฟ้า อากาศอุ่นดี ยังสว่างอยู่อย่างน้อยก็อีกหนึ่งชั่วโมง หล่อนไม่นึกอยากกลับบ้านตอนนี้ ต้องแวะซื้ออาหารสักหน่อย พยายามนึกว่ามีอะไรเหลือในตู้เย็นบ้าง หล่อนมักรู้สึกขี้เกียจเวลาต้องไปจ่ายตลาด สิ่งที่ทำให้หล่อนสบายใจ (อเล็กซ์มีอาการย้ำคิดย้ำทำเล็กน้อย)  แม้จะไม่อยากยอมรับนักคือ เสื้อผ้ากับรองเท้า กระเป๋าด้วย แล้วก็วิกผม หล่อนนึกอยากให้ชีวิตรักของตัวเองดีกว่านี้ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ชีวิตรักของหล่อนพังไม่เป็นท่า หล่อนเคยนึกหวัง เคยรอคอย และในที่สุดก็ต้องยอมแพ้ ทุกวันนี้หล่อนพยายามคิดถึงมันให้น้อยที่สุด และพยายามระวังไม่ให้ความเสียใจทำให้ต้องมานั่งเหงากินอาหารเย็นแช่แข็งหน้าจอโทรทัศน์อยู่คนเดียว ต้องพยายามควบคุม  น้ำหนัก ไม่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว ถึงแม้หล่อนจะโสด แต่ก็แทบไม่เคยเหงาเลย มีเรื่องสำคัญๆ ให้ทำมากมาย หล่อนมีธุระวุ่นตลอดเวลา ชีวิตรักของหล่อนอาจล้มเหลว แต่นั่นก็คือชีวิตไม่ใช่หรือ และตอนนี้มันก็ง่ายขึ้นมากแล้วหลังจากที่หล่อนตัดสินใจว่าจะอยู่คนเดียว แม้จะเหงา แต่อเล็กซ์พยายามมีชีวิตให้เป็นปกติที่สุด พยายามหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้ชีวิตไปวันๆ หล่อนรู้สึกดีขึ้น เมื่อคิดว่าสามารถตามใจตัวเองได้เหมือนคนอื่นๆ ตัวอย่างเช่น คืนนี้หล่อนตัดสินใจจะให้รางวัลตัวเองด้วยการไปทานอาหารเย็นที่ร้านมงโตแนค บนถนนโวจิราร์ด3