Click to Sanskrit Homepage
   สินค้าในตะกร้า (จำนวน 0 เล่ม) check out
search
my lines

 

my bookmark

ข้อมูลหนังสือ

สัญญาลูกผู้ชายในเนปาล

Little Princes

ผู้แต่ง : คอร์เนอร์ เกร็นนัน
ผู้แปล : คำเมือง
ราคา 350  บาท 


add to cart


 

เรื่องย่อ


 

หนุ่มอเมริกันไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กกำพร้าที่ประเทศเนปาลในขณะเกิดสงครามกลางเมือง
ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องโก้เก๋เอาไว้คุยโวให้ใครๆ ทึ่ง อีกทั้งเพื่อใส่ในประวัติการทำงาน
ให้น่าประทับใจ
          หากเมื่อถึงที่นั่น การณ์กลับกลายตาลปัตรบ้านเด็ก ''ลิตเติ้ล ปริ๊นซ์'' บ่มเพาะสายสัมพันธ์
แสนงดงามระหว่างเขากับเด็กๆ กระทั่งเขาไม่อาจตัดใจเดินหนีไปจากเด็กๆ ที่ตกเป็นเหยื่อของ
มนุษย์ผู้ใหญ่ชาติเดียวกันได้

ทดลองอ่าน


บทนำ

20 ธันวาคม 2006

 
 
มันมืดสนิทไปแล้วตอนที่ผมรู้ตัวว่าเรามาผิดทางหมู่บ้านที่ผมกำลังหา อยู่ที่ไหน สักแห่งบนภูเขา ในสถานการณ์ตอนนี้ของผม หมายถึงว่าจะต้องเดินขึ้นเขาไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยก้อนหินอีกหลายชั่วโมง หากเราจะสามารถหาทางเดินที่ว่า   นั่นพบ ท่ามกลางความมืดสนิท ลูกหาบสองคนกับผมเดินกันมาสิบสามชั่วโมงโดยไม่หยุดแล้ว ฤดูหนาวบนเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเนปาล แสนจะหนาวเหน็บและเราไม่มีที่จะหลบกำบัง ไฟฉายสองในสามดวงถ่านหมด ที่แย่ที่สุดคือ เราอยู่ลึกเข้ามาในที่มั่นของกบฏลัทธิเหมา ไม่ไกลจากจุดที่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของผมถูกจับตัวไปเกือบหนึ่งปีแล้วพอดิบพอดี ผมอยากจะบอกเรื่องนี้ให้ลูกหาบได้รับรู้ไว้ เสียแต่เราสื่อสารกันไม่ได้ ผมพูดภาษาพื้นเมืองได้เพียงสองสามคำเท่านั้น
          ผมทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหน็ดเหนื่อยข้างลูกหาบทั้งสอง รูดซิปเสื้อแจ๊กเกตขึ้น กอดอกแน่นเพื่อไล่ความหนาวเย็น ผมแยกจากทีม
เมื่อหกวันที่แล้ว ส่งพวกเขากลับไปที่หมู่บ้านตัวเองโดยยืนยันแน่นหนาว่า ผมจะไม่เป็นอะไร รินจิน มัคคุเทศก์ของผมจะอยู่เป็นเพื่อน เขาบอกว่าจะได้แน่ใจว่าเฮลิคอปเตอร์มาแน่ ผมย้ำว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยและเสือกไสให้เขากลับบ้านไปพร้อมกับคนอื่น คนเหล่านี้ไม่เพียงแค่จะจากบ้านมาเกือบสามสัปดาห์แล้ว หากแต่ต้องใช้เวลาเดินทางกลับบ้านอีกหลายวัน รินจินแหงนมองทองฟ้าที่ปราศจากเมฆเป็นครั้งสุดท้าย ส่ายหัวให้กับความดื้อด้านของผมและกระชับมือลา ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามคนอื่นที่เดินล่วงหน้าลงไปตามทางก่อนแล้ว
          ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าใส่ข้าวของ เพื่อควานหาอาหาร ดันแฟ้มเอกสารที่เปื่อยยุ่ยเพราะสภาพอากาศไปด้านหนึ่ง ในนั้นมีสมุดบันทึกลายมือผมและรูปของเด็กๆ หลายคนที่ถูกพาตัวไปจากเทือกเขาแห่งนี้เมื่อหลายปีมาแล้ว  
         ข้อความเหล่านั้นคือสิ่งเดียวที่ผมมีในอันที่จะตามหาครอบครัวของพวกเขา ในหมู่บ้านที่จะเข้าไปถึงได้ก็ด้วยการเดินเท้าเท่านั้น
มือผมสัมผัสแผนที่ที่ยับยู่ยี่เลอะเลือนเพราะเปียกฝน เจอส้มสองผล     นี่คืออาหารอย่างสุดท้ายที่เรามี ผมยื่นส้มให้ลูกหาบ
ผมอดคิดไม่ได้ว่า เรื่องมันจะเป็นอย่างไร หากผมไม่ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ได้แยกตัวออกจากทีม ไม่ได้ตัดสินใจรอเฮลิคอปเตอร์อยู่บนเขา แต่ตอนนี้ เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ที่สำคัญคือ คิดหาทางว่าเราจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างไร