Click to Sanskrit Homepage
   สินค้าในตะกร้า (จำนวน 0 เล่ม) check out
search
my lines

 

my bookmark

ข้อมูลหนังสือ

บันทึกสีเทา

ผู้แต่ง : รูต้า เซอเพทตี้ส
ผู้แปล : 'ณวรา'
ราคา 320  บาท 


add to cart


บันทึกสีเทา Between Shades of Gray

 

เรื่องย่อ


           ลีนา เด็กหญิงชาวลิทัวเนีย ที่รักการวาดรูปเป็นชีวิตจิตใจและกำลังจะเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัย แต่ประเทศของเธอถูกโซเวียตเข้ายึดครอง จับผู้คนชนชั้นปัญญาชนรวมทั้งครอบครัวของเธอ ไปอยู่แถบไซบีเรียเพื่อใช้เป็นแรงงานทาส งานเขียนอิงเรื่องจริงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่เกิดขึ้นกับชาวลิทัวเนีย

ทดลองอ่าน


           พวกเขาพาตัวฉันไปทั้งๆ ที่อยู่ในชุดนอน เมื่อนึกย้อนกลับไป  มีเหตุการณ์หลายอย่างที่บอกให้รู้ตัวล่วงหน้า –รูปของครอบครัวถูกเผาในเตาผิง   ในยามวิกาลแม่เย็บเครื่องประดับเงินและเพชรพลอยต่างๆ ที่มีค่ามากกับผ้าซับในซ่อนไว้ใต้เสื้อโค้ต   พ่อไม่กลับบ้านหลังเลิกงาน  น้องชายของฉัน
โยนาส ตั้งคำถามหลายเรื่อง ฉันเองก็ถามเช่นกัน แต่คงเป็นเพราะฉันไม่ยอมรับรู้เหตุการณ์เหล่านั้นก็ได้  ภายหลังฉันถึงได้นึกรู้ว่าพ่อกับแม่ตั้งใจจะหนี  แต่เราหนีไม่ทัน

            เราถูกพาตัวไป

            วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1941 ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้วนั่งเขียนจดหมายถึงญาติของฉัน พี่โยอานา  ฉันเปิดแฟ้มรองเขียนพร้อมกระดาษกับกล่องดินสอปากกา   ที่เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบสิบห้าปีจากคุณป้า

            สายลมอ่อนๆ ยามเย็นพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้   ผ้าม่านสะบัดพลิ้วไหวไปมา ได้กลิ่นดอกลิลี่ออฟเดอะวัลลีย์จากต้นที่แม่และฉันช่วยกันปลูกเมื่อสองปีที่แล้ว  พี่โยอานาที่รัก

            ไม่ใช่เสียงเคาะประตู แต่เป็นเสียงเอะอะอึกทึกที่ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว กำปั้นทุบรัวที่ประตูหน้าบ้าน  แต่ในบ้านไม่มีใครขยับ   ฉันลุกจากโต๊ะ มองไปที่ทางเดินในบ้านอย่างระมัดระวัง แม่ยืนหลังแนบผนัง  ตรงหน้าแม่คือแผนที่ประเทศลิทัวเนียที่ใส่กรอบ ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวลที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แม่กำลังสวดมนต์

            “แม่ครับ”  โยนาสเรียก   ดวงตาเพียงข้างเดียวที่สามารถมองผ่านช่องประตูที่แง้มไว้  “แม่จะไม่เปิดประตูหรือครับ เสียงฟังเหมือนพวกเขาจะพังประตูแล้ว”

            แม่หันมาเห็นโยนาสกับฉันที่มองออกมาจากห้องของเรา แม่ฝืนยิ้ม “เปิดสิจ๊ะ แม่จะเปิด แม่ไม่ยอมให้ใครมาพังประตูของเราหรอก”

            เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังก้องไปทั้งทางเดิน กระโปรงตัวยาวที่ทำจากผ้าเนื้อบางสะบัดไปมารอบๆ ข้อเท้า แม่เป็นผู้หญิงที่สวย สง่างาม สวยจนตะลึงทีเดียว  รอยยิ้มกว้างของแม่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวสว่างไสวขึ้นมาได้  ฉันโชคดีที่มีผมสีน้ำผึ้งและนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างเหมือนแม่ ส่วนโยนาสได้รอยยิ้มไป

            เสียงพูดอึกทึกดังมาจากห้องโถงหน้าบ้าน

            “พวกเอ็นเคเวเด” โยนาสกระซิบใบหน้าเริ่มซีดขาว “ทาดาส
บอกว่าเพื่อนบ้านของเขาถูกพวกนี้เอาตัวขึ้นรถบรรทุกไป  พวกเขากำลังออกจับประชาชน”

            “ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่ที่นี่”ฉันตอบ พวกตำรวจลับโซเวียตไม่มีเรื่องอะไรต้องทำในบ้านเรา ฉันเดินไปเพื่อแอบดู  โยนาสพูดถูก เจ้าหน้าที่เอ็นเคเวเดสามคนยืนล้อมแม่ไว้ พวกเขาสวมหมวกสีฟ้าขลิบขอบแดง มีดาวสีทองหนึ่งดวงอยู่ตรงขอบหมวก คนตัวสูงถือหนังสือเดินทางของเราไว้

            “ขอเวลาหน่อยค่ะ เราจะเตรียมตัวพร้อมในตอนเช้า”แม่พูด

            “ยี่สิบนาที –ไม่งั้นจะไม่มีชีวิตได้เห็นรุ่งเช้า”เจ้าหน้าที่ตอบ

            “กรุณาพูดเบาๆ หน่อยเถอะค่ะ ดิฉันมีลูกเล็ก”แม่พูดเสียงเบา

            “ยี่สิบนาที”เจ้าหน้าที่ตำรวจตะคอกกลับ ขว้างบุหรี่ที่สูบลงบนพื้นห้องรับแขกที่สะอาดสะอ้านของเรา แล้วขยี้ด้วยรองเท้าบู๊ต

            เรากำลังจะกลายสภาพเป็นบุหรี่